30 juni 2004

Hi there,
Vanuit het plaatsje Salida, door onze voorgangers verkozen tot leukste stadje op de Divide, een 2e voortgangsrapportage. Salida, Colorado (ter hoogte van Denver op 7000 feet) is inderdaad een aanrader. Een historic downtown met fraaie oude (= in de USA 100 jaar) bakstenen gebouwen vol coffeeshops (met alleen koffie!), restaurantjes, galeries, kano- en raft outfitters en (mountain)bike shops. Lekker trendy en sportief (al hebben we meer fietsen boven op autoos zien staan dan in axie. Helaas is het weer al bijna een week van slag: enorme onweersbuien met overstromingen links en rechts en vandaag Hollands grijs en fris. Iedereen verzekerd ons dat dat niet normaal is.
We hebben New Mexico, de armste staat van de USA, maar ook die met de meest afwisselende landschappen achter ons gelaten. Binnen 10 mile zat je van de woestijn aan een kabbelend beekje in een groen bos (op 10.000 feet hoogte, dat wel) en de volgende dag weer in een droge canyon. De enorme leegte, uitgestrektheid en schoonheid verbaast ons iedere keer weer. Met alle respect, maar hier kan Europa op geen enkele manier aan tippen. Veel wild kruist ons pad, vooral vroeg in de ochtend. We staan niet bekend als ochtendmensen, maar hier staan we gelijk op met de zon (tussen 6 en 7). Je ziet dan vooral Elks (enorme herten) en Mule deer (muildierherten met flaporen), in het begin Coyotes, een Wolf, Kalkoengieren, Kolibries zijn echt schattig en vreselijk ADHD. Vreselijk veel Knabbels&Babbels (allerlei soorten knaagdiertjes, eekhoorns, marmotjes, ratjes etc). Een Bever in axie en wat kunnen deze dieren het landschap veranderen: dammen van bijna 2 meter hoog met grote meren er achter
We fietsen al 2 weken op een hoogte tussen de 8000 en 11000 feet (2500 en 3300 meter schat ik), met als hoogste punt Indiana Pass op 11.910 ft. Als de zon schijnt, heerlijke temperaturen, wel af en toe nachtvorst. Het fietsen gaat perfect, gemiddeld 40 mijl per dag, dus genoeg tijd om om ons heen te kijken. Antje had verwacht mij niet bij te kunnen houden, maar dat valt heel erg mee en als de weg maar slecht genoeg is, is het zelfs omgekeerd (ik ben eigenlijk meer een zondagsfietser die op glad asfalt wel wat kan, maar de paden hier zijn soms meer hindernisbanen van mul zand, stenen, gaten of een dikke laag gravel). Ondanks deze slechte wegen (gelukkig maar gedeeltes van de route) doen de fietsen het perfect. Voor de kenners: als je een vakantiefiets of mountainbike wilt kopen - neem een Rohloff 14 speed versnellingsnaaf - ideaal!.
So far.
Zometeen is Portugal-Nederland (staat hier zelfs in de krant): sterkte ermee.
Groet
Jaap & Antje 

Vanuit het zonnige ex-mijnstadje Butte, Montana een 3e verslag van de route.

Montana is tot nu toe een erg prettige staat: schitterende landschappen en stille wegen. Eergisteren hebben we het (volgens insiders) grootste bstruikelblok van de route volbracht: Fleecers Ridge. Een karrespoor van ca. 35% steilte en 1000 feet hoogteverschil waar we de fietsen een voor een omhoog moesten duwen, door zand en stenen. Steeds 25 meter sprinten en dan uithijgen en 1-2-3-go. Vrij vermoeiend, maar ook wel weer grappig (achteraf). Eindelijk hebben we ook Renate & Sietze ingehaald, een stel dat 5 dagen voor ons aan de route begon en waarvan we al 7 weken de sporen (letterlijk, maar ook notities in gasten-boeken en zo) volgen. Sietze was namelijk gecrasht en moest 5 dagen revalideren. Niet zo leuk, maar we hebben enkele dagen samen opgetrokken en dat is wel weer erg gezellig.
Colorado was op zich mooi maar ook erg druk. Veel toeristisch verkeer en veel vakantiehuizen overal. De staat heeft wel de naam van de mooiste staat van de VS, maar wij vonden het wat tegenvallen. Daarna waren Wyoming (met slechts 500.000 inwoners) en Montana (900.000) een verademing. Wel hebben we Yellowstone NP bezocht (ligt niet op de route). De wegen daar zijn volgepakt met motorhomes, vresleijke drukte, maar de geysirs en andere vulkanische verschijnselen maken dat zeker goed. Yellowstone NP bestaat al sinds 1872 en is qua oppervlak ca. een kwart van NL. Vooruitziende blik hadden ze destijds.
Het fietsen gaat geweldig, de wegen zijn hier stukken beter dan in New Mexico en je raakt natuurlijk beter getraind. Bovendien is het minder warm, scheelt ook veel. Nog steeds (afkloppen!) geen problemen met de fietsen.
Ondertussen is er ook een heuglijk feit gepasseerd, al vond ze het zelf minder leuk: Antje is 40 geworden. Gevierd met nepchampagne, kaarsjes, slingers en balonnen in the-middle-of-nowhere.
Een van de fijne dingen is het wild kamperen. Op zogenaamde Public Lands, dus ook alle National Forests, mag je overal kamperen. Dus aan het eind van de dag zetten we ons tentje meestal op aan een idyllisch beekje of meertje, vaak met schitterend uitzicht op alleen maar natuur. Kampvuurtje erbij, heerlijk.
Dan komen we na 3,4,5 of 6 dagen natuur weer in een plaatsje waar we inkopen doen, wasje draaien, scheren (ik althans), etc en dan rijden we weer het weidse landschap in.
Butte, waar we nu zitten, was rond 1900 de grootste koperproducent ter wereld. Het goud was op en met de uitvinding van de elektriciteit en telefoon was koper een zeer gevraagd metaal. In 1980 zijn alle mijnen gesloten. De plaats (30.000 inw) ligt op de rand van een gigantisch gat (meer dan een mijl doorsnede) met giftig water en van de eertijds 100.000 inw is het grootste deel vertrokken. Veel lege en vervallen huizen, op de achtergrond roestige mijninstallaties. Aparte sfeer.

De mevrouw van de bieb komt zeggen dat mijn tijd om is. Geen tijd meer voor persoonlijke emailtjes.
We spreken jullie in september wel.
Groet
Jaap&Antje